Zostawiam za sobą Górskie pejzaże, wiszące nad głową na zakrętach skalne półki, nisze i sufity.
Krajobraz staje się teraz bardziej południowy, oliwkowy, pachnie lawendą. Uprawy wina. Cyprysy. I jeszcze więcej słońca, i (jaka szkoda) mniej cienia, który dawała skała.
Orkiestry cykad na każdym drzewie…
Przede mną niebieskie niebo i chmury, które imitują Góry…
Tak zaczyna się Prowansja…
5:30 Pobudka. O 7 już na drodze. Noc zimna, spokojna, poranek świetlisty, dzień pełen obietnic...
7:30 kawa w pierwszym zajeździe (w Rosans - La Boule d'Or).
Trasa i kierunek wybrane nieprzypadkowo (nic nie dzieje się tu z przypadku), ale nie chciałbym jej pokonywać w kierunku przeciwnym. O, nie! Większa jej część, ponad 120 km, pełna zakrętów, prowadzi lekkim nachyleniem w dół. I tak będzie aż do Saint-Paul.
9 - przerwa śniadaniowa i suszenie namiotu.
10 - jedziemy…
Bon journée!
ps. wczoraj - doświadczenie ponad-fizyczne, które chcę zapamiętać: 12 km jazdy pod górkę w oparach przesiąkniętą wilgocią aury (jeden z 2 podjazdów na tym odcinku, na wyjeździe z Serres) i…jechałem, to jakbym to nie ja jechał, jakby mnie tu kto wciągnął.
Jak mawia klasyk: są na tym świecie rzeczy, o których się waszym fizykom nie śniło…
Ze skał wciąż spływa krystalicznie czysta, zimna woda…
Siste viator - bibe…!
Zatrzymaj się wędrowcze i pij! - namawiają wykute w kamieniu litery i woda.
Piję i jadę...
Kemping (Le Napoleon) idealnie wpisuje się w architekturę krajobrazu i wczorajszego zjazdu. Jest gdzieś w połowie drogi do miasta, na jednym z zakrętów, a właściwie zawrotek, bo droga układa się, jak lejący się z łyżeczki miód (albo czekolada, czarną) wstążką.
Wykończył mnie dzisiejszy przejazd. Ze względu na słońce wyruszam o 14, a dopiero o 18 jestem na wzgórzu, skąd 12% nachyleniem droga schodzi do miasta Gap. To przecież ledwie 40 km…!
Nie wiem, czy w połowie, czy dalej zjazdu - kątem oka dostrzegam szyld kempingu: Napoleon… (wygląda więc na to, że wciąż jestem na ścieżce małego Korsykanina).
W planach miałem minąć dziś Gap i pojechać dalej, drogą w stronę Rodanu, gdzie potrójny Saint-Paul. Nie dam rady. Słońce wypiło ze mnie 2,5 litra płynów, a to było przecież ledwie 40 km! Co mnie złamało? Podjazd na ostatnich kilometrach… Musiałem zejść z ramy i czołgać się asfaltem, jak ostatnia ciura…
Więc nocuje dziś u Napoleona. Wizyta niezapowiedziana. Nieplanowana, ale nie ma innego wyjścia. Padam...
Z cesarskim pozdrowieniem…
I kilka gór-obrazów. I zdjęcie profilu trasy, żeby nie było, że zmyślam...
28 czerwca. Niedziela (V po Zesłaniu Ducha Świętego).
Po wietrznej, zwiastującej burzę nocy - piękny, słoneczny dzień. Cisza, spokój…
27 czerwca. Corps.
Cisza. Spokój. Wstaję późno. Jest sobota, 8 rano. Pogoda, mimo wcześniejszych, niezbyt optymistycznych prognoz, zaskakuję powtarzalnością: witaj, Słońce! A świeć, świeć!.
Sąsiedzi z karawanu - małżeństwo z Niemiec, częstują mnie kawą. Pani zakochana w Bretanii (witam w klubie)…
Gadamy z godzinę. O tym, gdzie byliśmy i gdzie warto. Chyba nie podszkolę (mojego) francuskiego.
Mija zmęczenie wczorajszą wspinaczką. Jeszcze wieczorem zrobiłem pranie. Pod prysznicem…
Do południa odpoczywam. Nie robię nic. Na Anioł Pański zostawiam (pod opieką Anioła z niższego chóru) graty i jadę do La Salette. Czy Matka Boża musi objawiać się zawsze tak wysoko?
Do La Salette są dwa warianty drogi:
pieszy o długości 8 km (1000 m przewyższenia) lub
„rowerowy" - 14 km.
Już chyba wiecie, który wybrałem. Nawet jeśli będę musiał zejść na asfalt, to podejście na dłuższym odcinku będzie bardziej „komfortowe”. Powiedzmy - ludzkie. No i zjazd będzie! Wprawdzie na hamulcu, ale za to w kwadrans będę już w domu. Znaczy się - namiocie…
To tyle gadania. Jadę Was polecić. Siebie też.
La Salette...
Ilekroć wpisuję nazwę Sanktuarium, słownik zamienia mi „La” na Ła, więc dobrze, powiem to: łał!
Podjazd ustałem (wiary dochowałem). 14 km, 2,5 litra płynu, 3 godziny…
Droga powrotna. Kiedy gubiłem wysokość, coś we mnie łkało. Epicki zjazd. 25 minut i byłem w domu. Znaczy się na kempingu… I co, tylko tyle? Nic więcej? Tak. Tylko tyle. Jedni (para z Polski) przyjechali tu szukać wrażeń, inni autokarem, a jeszcze inni na motocyklach. Mój rower był ozdobą parkingu. Pani, która mnie zagadnęła, nie dowierzała, że wjechałem tu bez prądu.
- Chapeau, powiedziała, oglądając mój rower, nie znajdując na ramie baterii...
Z powodu słońca wyruszam później, niż planowałem - o 15. 3 godziny drogi, 3 godziny pobytu. Polecone sprawy - załatwione. Wystarczy. O architekturze (kościoła) nie powiem nic ponadto, że to taka trochę słaba powtórka z romańszczyzny.
Wystrój prezbiterium - szok. Na apsydę, tzn. malunek, w zasadzie nie dało się patrzeć. Bolało…
A na trasie? Widoki, jak to w górach - malownicze, przepiękne, zapierające dech. Kilka postojów na pobranie tlenu i płynów. I dalej, dalej…
I co jeszcze mam powiedzieć? Że nie jestem zmęczony? Skłamałbym, mówiąc, tak. Serio.
A teraz już namiot woła…
Dobranoc.
Jutro niedziela, ale najbliższa Msza nie tu, w Corps. Gdzieś na końcu świata.
Jutro jadę do Gap.
Po ciężkich bojach z grawitacją jestem w Corps. Jest 17. Rozpiera mnie duma, bo rozjechałem wszystkie podjazdy. Żadnego prowadzenia się za rączki, choć pokusa była wielka. I ustałem! Jazda od zakrętu do zakrętu. Bez słów, niepotrzebnych grymasów.
Corps. Pogoda. Powietrze prześwietlone słońcem. Widoki piękne, ale zdjęcia w tak rozproszonym świetle nie wychodzą najlepiej. Nawet słabo. W oddali, trudno ocenić odległość - Mont Blanc. Bliżej już nie podjadę. Wieczór. Zanosi się na deszcz. Oby nie, bo pranie mi nie wyschnie.
Corps, miasteczko, czy raczej duża wioska? Gęsta zabudowa, uliczki wąskie, jedna główna z dwoma restauracjami. Hotel, poczta, sklep. Kupuję mydło i powidło. Na mydle zrobię pranie, powidło wypiję na kempingu. Chciałem klasycznie, na mieście (czy może dużej wiosce), przy stoliku. Ale powidła nie pija się byle gdzie...
Corps. Kemping. Ten właściwy jest 2,5 km, tzn. 250 metrów niżej. nad jeziorem Nie pojadę tam. Na moim parkują 2 karawany i jest wszystko, co potrzebne do życia. Tzn. woda.
Corps, miasteczko (choć może raczej duża wioska). Stąd otwiera się droga do La Salette. Ale to dopiero jutro. 14 km podjazdu. Dziś idę spać.
Po wczorajszej/dzisiejszej nocy jestem zmęczony. Namiot postawiłem dopiero o 2 w nocy. I nie pytajcie proszę, dlaczego. Lekcja, którą musiałem odrobić sam. W ciszy...
Corps. Raczej duża wioska z miasteczkową zabudową…
