16 czerwca. Dijon…

Kemping. Szybkie śniadanie, długi prysznic. Stawiam namiot. Godzinna drzemka, bo pobudka była o 5:30. No, i ten upał…

Zaczynam od deseru, Katedrą Saint-Benigne. Katedra, to długa podróż, nie tylko w czasie. Wartość dodana - dołączyłem do małej grupki z przewodnikiem na oprowadzenie po rotundzie, to dawne przed karolińskie jeszcze założenia. I to było to. Godzina z historią, detalami. Kapitele…

Dalej, Notre Dame de Dijon z równie pięknymi witrażami, na koniec - Saint-Michel.

I tak zrobiła się 19…

Wysyłam kilka zdjęć. Bez podpisu, bo materia wydaje się być oczywista. Podobnie jak ograniczenia.

Wracam do bazy, a na ulice - ach, jakie piękne! - wyjdę dopiero wieczorem…

Dijon. 10 lat temu byłem tu ze śmiesznym aparacikiem. Dziś, patrzcie! hen, wysoko ponad nawę! Cudne są te witraże. Dziś zdjąłem je... telefonem…

To tyle gadania na dziś…

Jutro jeszcze dwa muzea i w drogę do Beaune.

15 czerwca. W drodze do Dijon...

Spektakularny przejazd pod niebem pełnym słońca. Żar palił skórę. Cienia jak na lekarstwo. Tylko ciągnący od wody chłód czynił całą przeprawę znośną. I tak dotarłem do Saint-Jean-De-Losne, 30 km przed Dijon, gdzie kemping. Stąd już tylko kawałek drogi. Trzy godziny niespiesznej jazdy.

Zdjęcia? Jedno tylko. Ale nie ze ścieżki. Jeszcze z Besancon. To samo, które wczoraj nazwałem „rodzajowym”. Obraz, nie kraj-obraz. Przesłanie. Dzieło sztuki. Szkoda, że tylko ulicy...

Od wczoraj, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy, rano, w drodze z kempingu do katedry, nie opuszcza mojej wyobraźni. Dzisiaj, kiedy wyjeżdżałem z Besancon, Artysta, bo nie był to zwykły graficiarz, wciąż jeszcze pracował.

Zatrzymałem się i przyglądałem, jak dopieszcza swoje dzieło. Dziś widziałem jego sylwetkę, ruchy, twarz z bliska.

Jak długo przetrwa w miejscu, w którym pojawił się, być może nieprzypadkowo? Bo po drugiej stronie muralu znajduje się budynek szkoły...

14 czerwca. Besançon i katedra Saint-Jean.

 Ale nie tylko ona...

Nim jednak dotarłem do katedry, odwiedziłem jeszcze św. Magdalenę. To ta sama, która bardzo umiłowała. I powód, dla którego  jeszcze wczoraj chciałem znaleźć się w Besançon. Św. Magdalena, to neoklasycystyczna świątynia w stylu bazylik rzymskich. 

A tam liturgia w rycie rzymskim, niezmodyfikowanym. Bo genu rytu rzymskiego nie da się zmodyfikować. Natomiast można go - czego jesteśmy świadkami - podmienić i zastąpić…

Później, wizyta w katedrze. Św. Jana. Dwa chóry, dwa prezbiteria, dwa ołtarze. Spotkałem dwie świątynie z podobnym rozwiązaniem. Jedną z nich, w Nevers, pamiętam doskonale, i tam takie rozwiązanie miało uzasadnienie historyczne, ale tu?

Niezmiennie radują oczy figury Madonny z Dzieciątkiem. Wzruszają, dają nadzieję. Płynie śpiew. Albo choćby słowa. To naturalna odpowiedź na dzieło artysty, bez której podziw będzie tylko odruchem pięknoducha…

Są tu też inne pamiątki, starsze, niż ja, starsze, niż kamień z katedry. Dom, w którym urodził się artysta-pisarz, Viktor Hugo. Musée de Temps (którego nie odwiedziłem), pozostałości po Rzymianach, ruiny dawnego teatru, brama powitalna (Portę Noire), która dziś przyjmuje zdążających do miasta nowego, świętego Jeruzalem, katedry.

Do cytadeli, z której rozciąga się widok na panoramę miasta, też nie dotarłem. Za cytadelę starczyły mi podjazd z kempingu do miasta. I to 2 razy.

Szukałem otwartych kościołów i światła, w którym można by przejrzeć miasto. Pierwszych było niewiele, raptem 3. A światło? Zobaczycie i ocenicie sami.

Jutro trasa do Dijon. 120 km ścieżki przyrodniczej. Podzieliłem ją na dwa dni. A w Dijon czekają: Musée D'art Sacré, Musée des Beaux-Arts, 2 kościoły, i, no oczywiście - katedra.

13 czerwca. Dzień trzeci i ścieżka przyrodnicza...

... z Belfort do Becancon, z którą, nawiasem mówiąc, przegrałem.

A właściwie to z jej częścią, osadzoną hen, wysoko w chmurach. Zjazdy z przewyższeń nie oddały czasu, który straciłem wciągając rower. Raczej zerwałbym łańcuch, albo coś innego.

Upał był dziś okrutny. Po raz pierwszy słońce wstało wcześniej, niż ja. W ogóle wstało, bo nie tylko poranki, ale i dnie całe były do dziś bezsłoneczne.

Ale mimo skrócenia przejazdu, satysfakcja duża, jak w walkach herosów, nawet gdy jego bohater dostaje po ścięgnach. Poczuję ją, satysfakcję, jeszcze raz, oglądając profil. A ścięgna dadzą o sobie znać pewnie nocą.

I tak jazdę zaplanowaną na 110 km zakończyłem na dworcu Baume-les-Dames, 30 km przed Besancon. Uwielbiam te małe stacyjki i dworce, na których nie ma nikogo, nawet personelu, a z pociągu wysiada jedna, może dwie osoby. A czasem jestem tu tylko ja.

Więc Baume-les-Dames do Besancon, już pociągiem. Szkoda, bo, ostatnia część ścieżki, od Clerval, wzdłuż meandrującego i miejscami szeroko rozlewającego się Le Doubs, też mnie wołała.

Gdybym jednak kontynuował jazdę rowerem, w namiocie wylądowałbym po 22 (wciąż jeszcze jest tu widno). Pod warunkiem oczywiście, że camping byłby wciąż otwarty, bo z tym bywa tu różnie.

Cóż? Na trasy powyżej 100 trzeba jednak wyruszać wcześniej. Nie jak dziś, przed południem.

Może mi się ta uwaga na coś jeszcze przyda, bo takich odcinków, przyrodniczych, wodnych, będzie jeszcze trochę..

A teraz, razem z Hektorem i pozostałymi, którym udało się przeżyć… pójdziemy napić się wina…

I nie róbmy z tej tego, co się dziś wydarzyło, tragedii…

Było pięknie!

Jutro niedziela. Odpoczywamy.

ps. wina, to jednak napijemy się jutro.

12 czerwca. Dzień drugi i splendor katolickiej sztuki...

Już się sadowiłem wygodnie w siodle, już zapinałem pasy, gdy dosięgła mnie strzał(k)a. Spadłem więc posłusznie i poszedłem w kierunku, z którego ją wypuszczono. Nie, nie była to rezydencja Voltair’a, a Le Musee Unterlnden. Jedna z największych (podobno) na świecie kolekcji retabulów, predelli i innych dzieł sztuki, stanowiących w swoim czasie (od merowingów począwszy, a na xvi wieku skończywszy) wyposażenie i ozdobę katolickich świątyń.

Gdzie podział się duch, dokąd odleciało natchnienie, gdzie geniusz artystów tamtego czasu?

Duch odleciał, ale został po nim widzialny ślad. Spędziłem z nim najpiękniejsze godziny dzisiejszego dnia.

Skutkiem tego zapatrzenia się, siły wrażeń i myśli cięższych od podróżnych, do Belfort pojechałem... pociągiem.

Pomyśleć, że tak niewiele brakowało, a ominęłoby mnie tak piękne objawienie.

Przesyłam cząstkę, próbkę zaledwie tego, co z uwagi na rozmiar i sposób ekspozycji udało się sfotografować telefonem.

Jutro rano (110 km) do Besançon.