Notre Dame de Coutances i pierre de Caen - kamień z Caen.
Więc - kamień, światło, cisza, trwanie…
Miłość rodzi się w ciszy, nie w zgiełku, nie w tłumie.
Choć może się zdarzyć, że tam właśnie Ją zobaczysz...
- I idziesz.
- L’amour de Marie…
Z jakiej jeszcze materii utkana jest ta katedra?
Czego nie widzę? Co przeoczyłem?
Coutances. Jestem pod Opieką.
Pod bardzo dobrą Opieką…
Jestem tu do niedzieli.
Na początek opis z wczoraj, żeby nie tylko same zdjęcia…
22 lipca. W drodze…
Z Brestu do Lamballe pociągiem to bez kwadransa, dwie godziny jazdy. Pogoda przepiękna. Po chłodnym poranku nastaje ciepły dzień. Wiatr wieje na przemian to w plecy, to w twarz. Jadę powoli, niespiesznie. Droga rozwija się i łączy asfaltową wstęgą pola i małe miasteczka... Pléven (śniadanie), Plancoët, Trigavou (kolejna kawa), Saint-Guinoux (dłuższy postój).
Nie zdzieram opon, nie zrywam łańcucha. Jadę niespiesznie. Tu jest Bretania…
Saint-Guinoux. Tu rozchodzą się drogi. Jedna, wzdłuż zatoki z widokiem na Mont-Saint-Michel prowadzi do Avranches, druga skręca na Dol. Jest 14, a ja jestem dopiero w połowie planowej trasy. Do Avranches na wieczorny pociąg nie zdążę…
Pojadę więc krótszą trasą i w Dol - gdzie stara katedra Świętego Samsona, dwie stacje przed Avranches - wsiądę do pociągu. Jestem umówiony i nie chcę się spóźnić…
Co tracę? Ledwie pocztówkowe widoki. Ale jaka to strata? Właśnie wracamy na katedralną ścieżkę!
Katedrę Świętego Samsona opisałem już i oświetliłem nie raz, a pewnie i dwa. Ale czemu by nie przypomnieć?
Ken ar c'hentañ. Do zobaczenia…
Ouessant. 7 dni i 7 nocy…
Wtorek…
A teraz Brest. Byle nocleg...
Jutro rano do Lamballe. Pociągiem. Coutances czeka…
Ouessant. Utopia, czy sen? A może stan umysłu?
- Odpowiedź jest w drodze…
Co też tu się wydarzyło…?
Nividic...
Creac'h...
Myślałem, że na Ouessant znam już wszystkie ścieżki. Jakże się myliłem. Jadę pod latarnię Creac’h (są tu na cmentarzu nagrobki z tym nazwiskiem). Na wyjeździe z Lampaul skręcam prawo, później w lewo i znowu w prawo. Od tej chwili już nie muszę dokonywać wyboru. Jadę ku widocznemu brzegowi.
Pod latarnię i na wybrzeże prowadzi wiele dróg ścieżek szerokich i pomniejszych. Jadę i nagle staję jak wryty. Jestem przed… „To tu”.
A zdjęcie zobaczyłem wczoraj, szukając rozwiązania zagadki, jak w jeden dzień (można) obejść Wyspę…
Rozwiązania nie znajdę. Za to…
I gdybym jechał tu z wyraźnym zamiarem, ale nie, ja po prostu tędy przejeżdżam!
Dom poznam oczywiście po zdobiącym komin monstrum. Wygląda groźnie i niejednoznacznie. Opiekun to domu, czy tylko przelotem, jak ja? Znajdzie się w albumie o Wyspie.
- Dziękuję, że dzielisz się swoim szczęściem.
- Wiem, to nie jest miejsce na zadawanie pytań, choć cisną się drzwiami. I kominem…
