Nie lubię długich wpisów, ale przede wszystkim nie lubię tych „nieautentycznych”, post. Takich, co to są owocem pracy pamięci już w pokoju z miękką pościelą za głową. Nie lubię wpisów estetyzujących (od tego są specjaliści), czy epatujących emocjami, kiedy myśl odrywa się od kurzu drogi i wtedy… szukaj jej w polu. A na koniec i tak, jak w lustrze, pojawia się co? „Błazeńska" twarz autora. Choćby nie wiem jak próbował się ukryć. Po drugiej stronie muru, w wieży, za filarem, metaforą, składnią…
I nie zmienią tego nawet figury „chłopca na rowerze”, czy Quasimodo. Może więc nie ma żadnego innego, rozsądnego sposobu, żeby uwolnić się od nieznośnego - ja, ja, ja…!?
W tym roku, bardziej, niż kiedykolwiek dotąd wolny od ograniczeń czasu postanowiłem pisać na bieżąco, dzień po dniu. I w miarę, jak przybywało materii, której trzeba było dać wyraz (Poeta napisałby - świadectwo), uświadomiłem sobie jak bezcenny, semi-genialny był to pomysł.
Zatrzymać się, zanotować. - Teraz, teraz, teraz…!
Z nostalgią (ale i radością) wspominam chwile, kiedy próbowałem skleić zdanie, choćby krótkie, kilka słów, - przysiadając na kamieniu, walcząc z zsuwającym się z bagażnika (lub kolan) ekranem; z widokiem na uprawy Szampanii (lub okolice ze wzgórza zamku w Chinon), kiedy indziej - w zapadających ciemnościach, na kempingach bez stolika, walcząc z czasem, szukając zasięgu...
Chwilę przed, nim zasnę na twardym posłaniu, raz jeszcze sprawdzając w myślach, czy niczego nie pominąłem.
I tak było do dnia, w którym moje „centrum zarządzania” odmówiło współpracy...
A jakie wpisy lubię? Takie, jak ten, który „pisał mi się" na ostatnich kilometrach drogi do Akwizgranu, minimalistyczny. Z otwierającym duszę, muzycznym „kluczem” na końcu. A ja, cały jeszcze rozedrgany:
12 sierpnia. Akwizgran…
Dworzec. Tu kończy się droga, ale myśli biegną dalej. Galopują…
Nie pozbieram ich. Niech biegną. Dziś nawet noc ich nie uspokoi.
Jechałem w różnych trybach: kempingowym i polnym, i domowym - tym proszonym (dziękuję, Przyjaciele z Coutances) i nie - jak w Annecy, gdzie ugościli mnie w swoim ogródku całkiem obcy ludzie (bo kemping odmówił). A Wy zawsze „mieliście mnie na oku”.
Dziękuję Wam za obecność. Czułem ją i tylko ja wiem, jak ważna dla mnie była.
Każdą wyprawę kończę motywem muzycznym. Tym samym od lat.
Vicente Amigo i Rocamadour.
Muzyczny obraz drogi. Tej drogi…
Teraz dla Was.
Popatrzcie, posłuchajcie…
To bardzo wyjątkowa muzyka, intymna, miłosna. Bo i chwila jest taka.
Czuję się obdarowany i wdzięczny. Ponad wszelką miarę.
ps. Za godzinę wsiadam do pociągu… Kolonia, Frankfurt nad Menem, Berlin, Frankfurt (nad Odrą), Warszawa…
To tyle. I na koniec mapka. Mapka rosła z każdym kolejną wyprawą, począwszy od roku 2012. I z każdym kolejnym przybywało na niej kamiennych Gwiazd. Bo to nie jest - jakby się wydawało na pierwszy rzut oka - mapa Francji. To jest mapa nieba, kamiennego nieba nad dawnym Regnum Francorum.
Podróż...
Co jest najbardziej fascynujące w odkrywaniu nowych miejsc?
- Wylądować wieczorem w jakimś mieście, którego nie znam, które przeczuwam, o którym czytałem. Złożyć walizki w pokoiku hotelowym i zanurzyć się w to miasto. Jest to przygoda prawie miłosna - pisał Poeta.
Czy może zdarzyć się coś piękniejszego? Nic na to nie poradzę, że ja też lubię się „zakochiwać”...
Tegoroczna droga: 10 czerwca - 13 sierpnia. 2435 km, w tym - nie uwierzysz - 5 godzin deszczu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz